บทกลอนวันพ่อ
|
มาตาปิตุไซร้
|
พรหมของ
บุตรนา
|
|
อันสุภาษิตปอง
|
เปรียบไว้
|
|
ให้ผู้ฉลาดตรอง
|
เห็นชอบ
ตามแล
|
|
ฝังจิตแล้วจักได้
|
บ่รู้
ลืมคุณ ฯ
|
|
มาตาปิตุไซร้
|
ควรนับได้ว่าเป็นพรหม
|
|
ของบุตรสุดนิยม
|
ชมพจน์เทียบเปรียบงดงาม
ฯ
|
|
เมื่อผู้ฉลาดตรอง
|
ก็จะต้องเห็นชอบตาม
|
|
ฝังจิตคิดถึงความ
|
ที่มีคุณบุญนักหนา ฯ
|
|
พ่อแม่ให้กำเนิด
|
ตั้งแต่เกิดอบรมมา
|
|
ให้รู้ทุกสิ่งสา
|
-
รพัตรตั้งจิตสั่งสอน ฯ
|
|
ชี้ทางธรรมวิถี
|
ที่คนดีควรสัญจร
|
|
ชี้ทางกะลีบร
|
จึ่งอาจลี้หนีพ้นพาล
ฯ
|
|
มารดาและบิดา
|
มีคุณหาใดเปรียบปาน
|
|
คุณานันต์ของท่าน
|
ฝังกมลจนบรรลัย
ฯ
|
